OKTAN ERDİKMEN - 2015 yılının sonlarına doğru Almanya’da İmralı Notları adlı bir kitap yayımlandı. Bu kitapta, 2013 - 2015 yılları arasında terör örgütü PKK ile AKP hükümeti arasında yürütülen görüşmelerin dökümü yer aldı.
Önümüzdeki yıllarda özgür savcılar tarafından hazırlanacak olan çözüm süreci iddianamesinin temellerinden biri de bu kitap olacak.
Önce o günleri kısaca hatırlayalım. AKP hükümeti, çözüm süreci adı altında teröristlerle masaya oturmuş ve birçok konuda anlaşmıştı. Oslo’da sürdürülen görüşmelerde PKK tarafından şehirlerin bombalarla doldurulduğunu bizzat bizim MİT yetkilileri söylüyordu.
İmralı’da tutuklu bulunan Öcalan’ın koşulları iyileştirildi. Kendisine Galatasaray’ın maçlarını seyredebileceği bir televizyon verildi. Yanına terörist arkadaşlar konuldu. Ailesiyle, siyasilerle istediği gibi görüşebiliyordu.
Heyetler Öcalan’dan aldıkları mesajları Kandil’e, Kandil’den aldıklarını da Öcalan’a getiriyorlardı. Geçenlerde Demirtaş, mahkemede bir bakanın kendisine Öcalan’dan not getirdiğini söyledi. Kimse, ‘Hangi bakan?’ diye sormadı. Hiçbir savcı soruşturma açmadı.
Hükümet her şeyi biliyor ve Erdoğan bizzat valilere PKK’ya karşı operasyon yapılmaması talimatı veriyordu.
Dahası Habur’da onlarlarca terörist davul zurnayla karşılandı. Türkiye Cumhuriyeti’nin terörist olduğunu söyleyen Şivan Perver, İbrahim Tatlıses’le Megri Megri türküsünü söyledi, AKP’liler ağladılar.
PKK, YPG, peşmerge, Türkiye sınırları içinde cirit atıyor, kendilerine hiçbir müdahalede bulunulmuyor, hatta onların lahmacun paraları bile devlet tarafından ödeniyordu.
PYD lideri Salih Müslim, Ankara’da devlet protokolüyle ağırlanıyor, onuruna havalimanı binasına Kürdistan bayrağı çekiliyordu.
Haziran 2015 seçimlerinde çözüm sürecinin halk nezdinde çok fazla karşılık bulmadığı ortaya çıktı. AKP tek başına hükümet kuramadı. Bunun üzerine yeniden PKK’ya karşı silahlı mücadelenin önünü açan politikalar izledi. Savaş ve çatışma oyları arttırıyordu.
İmralı tutanaklarında HDP’nin birçok adayının doğrudan Kandil tarafından belirlendiği yazıyor. Erdoğan, Kandil’i Öcalan’a şikayet ediyor. Öcalan da kendisine yeterince bağlı olunmadığını ve Selahattin Demirtaş’ın da Kandil’dekilere direnemediğini söylüyor.
AKP'liler önce Amerikalıların yönlendirmesiyle teröristlerin peşini bıraktı. Her tarafın bombalarla doldurulmasına ses çıkarmadı. Suriye’nin toprak bütünlüğünü savunmak varken, dinci bir terör örgütünün o bölgede kontrolü ele almasını izledi.
Amerikalıların Esad’ı devirip bir Sünni Arap devleti kuracaklarını sandılar. Oysa fiili olarak bir Kürdistan kuruldu.
Şimdi yıllarca izledikleri fiili durumu ortadan kaldırmaları için halkın yoksul çocuklarını cepheye sürüyorlar. Bedelli yapan kendi çocukları da ekranların arkasından askercilik oynuyor. Utanmadan bu fotoğrafları basına servis ediyorlar.
Çek Cumhuriyeti, Salih Müslim’i gözaltına aldığında, dostlar alışverişte görsün diye cılız bir ‘İade edilmesini bekliyoruz’ açıklaması yaptılar. Oysa Türkiye, Abdullah Öcalan’ı İtalya’nın elinden almıştı.
İsteseydi, Avrupa Birliği ile büyük sorunlar yaşayan ve yargısı zaten siyasi baskı altında olan Çek Cumhuriyeti gibi bir ülkeden, karşılığında bir şeyler verip Salih Müslim’i alırdı.
Alırdı ve Salih Müslim gelip, Ankara’da Kürdistan bayrağı altında neler konuşulduğunu, PKK’ya hükümet tarafından ne vaatler verildiğini birer birer anlatırdı.
Onun için bu meseleyi çok fazla kurcalamadılar. İadeyi istiyormuş gibi yapıp, doğru dürüst bir girişimde bulunmadan olayı kapattılar.
Her şey olup bittikten sonra da nota vermişler.
Oysa Amerikalılar askerlerimizin başına çuval geçirdiğinde, nota verilmesini isteyenlere "Ne notası, müzik notası mı bu?" dememiş olsalardı, bütün bunlar hiç yaşanmayacaktı...
Oktan Erdikmen'in diğer yazılarını okumak için lütfen tıklayınız